داشتم فکر می کردم دیدن این بچه ها که هی بزرگ می شن چه لذتی داره. بچه هایی که وقتی تازه وارد مدرسه شدم ۵-۶ سالشون بود و الان ٨ سالشون  شده. بعد که به عکسهای همون ٢ سال پیششون نگاه می کنم واقعا متوجه می شم که چقدر قد کشیدن. دخترهایی که اول - دوم راهنمایی بودن  و الان که دبیرستانی شدن موهاشون رو درست می کنن و برای پسرها ناز و عشوه می آن. وقتی تو حیاط نگاشون می کنم خنده ام می گیره. انگار اینها همه یه جورایی بچه های خودت هستند و تو براشون نگرانی. نگران بحران سن بلوغ، درس و مشق، مشکلات خانوادگی و ...

و خوب حالا،همه چیز تموم شده. خداحافظی سختی بود. ترک کردن این محیط، این بچه ها که واقعا این مدت با همشون زندگی کردم،راحت نبود. کوچولو ها که بهم آویزون شده بودن و می گفتن:کی بر می گردی؟ و بزرگتر ها که نامه های خداحافظی و نقاشی یادگاری بهم می دادن. و من با چه بدبختی بغضم رو تو گلو نگه داشته بودم.

دلم برای همشون تنگ می شه. برای فاطیما،بلیندای کوچولوی سیاه پوستم،نیروانا،نیکا و تمام شاگردام.این رو مطمئنم که هرگز هرگز هیچ کدومشون رو فراموش نخواهم کرد. امیدوارم اونها هم من رو از یاد نبرن.

و خوب البته هر خداحافظی، یه شروع تازه به دنبال داره.

الان نگاه کردم دیدم از آخرین باری که نوشتم، تقریبا ١ ماهی می گذره. خوب البته واقعا تو این مدت مشغول توپ بازی یا تمرین رقص نبودم. یادمه صفحه اول کتاب جهالت نوشته میلان کوندرا در مورد مهاجرت حرف زده و گفته که یک رویدادعظیم و هولناک است. حالا دارم فکرمی کنم که این رویداد عظیم و هولناک قرار ٢ بار در طول ٢ سال برام اتفاق بیفته. فکر نمی کنم از اولی ترسی داشته باشم و فکر می کنم که اتفاقا من رو برای دومی که عظیم تر و هولناک تر خواهد بود، آماده می کنه.

به شدت مشغولم. مشغول بسته بندی.فروش وسایل خونه.خداحافظی. گرفتن اصل لیسانس و بردن خطاط به دانشگاه سراسری محترم، چون خودشون خطاط ندارن که دانشنامه بنده رو بنویسه!!!!! و البته دوندگی فراوان و بسیار برای گرفتن گواهینامه موقت فوق لیسانس که هنوز ارزش ترجمه نداره و بدبختی های تازه و بدو بدو های بیشتر برای ارائه گواهی اشتغال به کار و پایان تعهد خدمت در جهت گرفتن اصل فوق لیسانس که صد البته به حضور اینجانب در اینجا قد نمی ده و طفلی بابام که باید دنبالش بره.

با تمام این تفاسیر و مشغولیت ها خوشحالم. خوشحالم که  دارم می رم. اهمیتی نمی دم بقیه نسبت به این حرفم چی فکر می کنن. اما احساس رهایی می کنم. که حد اقل حد اقل دیگه مجبور نیستم پول زور و اضافه به راننده تاکسی ها بدم و از اینکه از حقم دفاع کنم و بقیه پولم رو بخوام، فحش خواهر-مادر بشنوم.

خوب، برام دعا کنید. یا بهتر بگم برام آرزوی موفقیت کنید. خیلی بهش احتیاج دارم.مرسی

وای به حالت اگر عادت جای عشق رو بگیره. وقتی نتونی تشخیص بدی که هنوز دوستش داری یا اینکه فقط بهش عادت کردی.

ما ایرانیها:

مهم نیست که چه قدر زن قدرتمندی هستی. مهم نیست که سر کار چقدر موفق و مورد نیازی. مهم نیست که مدیرت بهت احترام می ذاره و بقیه همکارها بخاطر لیاقتی که داری بهت حسودی می کنن. اصلا مهم نیست که قادر باشی با منطق و شعورت خیلی ها رو متقاعد کنی وبلد باشی چهار تا کلمه حرف درست حسابی بزنی.مهم نیست که بقیه آدمها چه تصور خوبی از زندگی زناشوییت دارن و فکر می کنن که تو یکی از خوشبخت ترین زنهای دنیایی. مهم نیست عرضه داشته باشی و از عهده چند تا کار با هم برآیی. مهم نیست که چقدر حقوق می گیری ،سمتت چیه ودر اجتماع چه نقشی داری.

مهم اینه که تو  -مرد من - بپذیری که من یک زنم. یک زن. و اینکه در پشت تمام این  قدرت ، موفقیت ، شعور و هنر، این بازوی قوی و مردونه تو و آغوش تو است که من رو استوار و ایمن می کنه.حمایت و همصحبتی با تو ،درک احساسات،نیازها و غرایز من، همون پشتوانه گرمی است که برای همه چیز به اون نیاز دارم. محبت، حرفها و پیغامهای عاشقانه و محبت آمیز  رو از من دریغ نکن. بیشتر.باز هم بیشتر. بذار از وجود و حضورت لذت ببرم .حتی از راه دور. بذار از حرف زدن با تو وحشت نکنم.بذار حس کنم که تو به بودن با من افتخار می کنی .و از همه مهمتر قدرم رو می دونی. می خوام تو همه چیزم باشی.تقاضای زیادیه؟ نمی دونم.

Et si tu n'existais pas
Dis-moi pour qui j'existerais
Des passantes endormies dans mes bras
Que je n'aimerai jamais
Et si tu n'existais pas
Je ne serais qu'un point de plus
Dans ce Monde qui vient et qui va
Je me sentirais perdu
...J'aurais besoin de toi

یه روزی

یه وقتی

یه چیزی

یه کسی

یه جایی...

صبر داشته باش.

صبر داشته باش!

خوب خیلی وقته می خوام یه چیزی بنویسم. اما انگار هیچ جوری نمی شه اون چیزی که تو دلمه به زبون بیارم. احساس می کنم هر چی می نویسم جوششی نیست. کوششی یه.خوب می دونی هیج کی نمی فهمه. حتی شاید خودت. کاش وقت رفتنت بیشتر بغلت می کردم. کاش اصلا نمی رفتی. اما بالاخره یک روز اومد که من و تو- شبنم و ر.... -از هم جدا شدیم.

برای شبنم- دوست. همراه و خواهر قشنگم

۲ خواهر

اکنون که مال منی

رویایت را تنگاتنگ رویایم بخوابان

و به عشق و کار و رنج بگو که اکنون

همه باید بخوابند.

زوج

عکاس:Bill Aron

باکسم رو چک کردم. لوان کوچولو از ویتنام برام ایمیل فرستاده. دلم براش تنگ شده. برای موهای بافته قشنگش. دوست دارم ببینم وقتی بزرگ می شه چه شکلی می شه. چه لذتی داره ارتباط داشتن با این کوچولوها.

دالیدا - ویوالدی - بوچلی. هیچ کدوم. هیچی .ااااه ه ه ه ه ه . حالم خرابه. نمی دونم دلم چی می خواد.

غم یعنی من

غم یعنی ما

ای عزیزترینم!

ما مگر چه می خواستیم که حقمان نبود؟

تنها عشق

تا که دوست بداریم یکدیگر را

و از میان این همه درد

مقدر نبود که تنها

ما دو نفر، اینچنین آزار شویم.

پابلو نرودا

j'ai peur d'accepter mon erreur. c'est tout. je ne peux pas accepter. je suis faible.

بی توجه به همه حرفهایی که زده می شه.  فکر کردن و فکر کردن. به هیچی و همه چیز. بیشتر از همه به خودت. به خود ت که حسابی گیج می زنی. ای وای چقدر بد بختی زیاده. چقدر اعصابت به هم ریخته. اصلا نمی دونی چه مرگته. فقط فکر می کنی و گیج می زنی. همه چیز بدتر می شه. با با جان تو رو خدا دیگه فکر نکن.  ببند اون مغز خراب شده رو. بندازش دور.

همین جوری اتفاقی به یکی از بچه ها که تو صف ایستاده زل زدی و فکر می کنی. بچه اول خم و راست می شه. حواست بهش جمع می شه. بعد سرفه می کنه. می دوی به سمتش و بعد ناگهان با نمام قدرت جلوی پات- روی کفشت استفراغ می کنه.

خوب اون هم حتما فهمیده بوده چه تصمیمی گرفتی. می خواسته بگه: بیا این هم جوابت!

ای عشق!

ای دیوانه!

ای جادوی بنفش!

مرا درنورد و از من صعود کن

ویک به یک قلعه این قلب رنگ پریده را

بارو به بارو

تاجگذار

پابلو نرودا

اخیرا به این فکر می کردم که چه کسی یا چه چیزی می تونه سنگ صبور آدم باشه. وقتی گریه می کنی وقتی دلت غصه داره وقتی می خوای یکی روبروت بشینه و ازت دلجویی کنه.

خوب امشب فهمیدم موسیقی همون چیزیه که دنبالش می گشتم. وقتی ترانه ای رو که دوست داری گوش می دی و بی اختیار گریه می کنی و احساس می کنی چقدر این موسیقی -این ملودی- این متن -آرومت می کنه. سبک می شی. بدون انکه اضطراب ایجاد ارتباط داشته باشی. آروم می شی و آسوده.

یک دختر بچه کوچولوی کچل که تمام انگشت اشاره اش رو تو دماغش کرده و با بهت و حیرت جمعیت در حال خرید رو نگاه می کنه.

تصویر فوق العاده ای که خیلی دلم می خواست ثبتش کنم.

     بردی از یادم
     دادی بر بادم
      با یادت شادم
      دل به تو دادم
       در دام افتادم
       از غم آزادم

       دل به تو دادم فتادم به بند
        ای گل بر اشک خونینم مخند